4/11/2006 - Yazmak mı, ne kadar boş!

Yazmak mı, ne kadar boş!

Yazmak mı dediniz?

Ne kadar boş!

Yok hayır hayır yalan. 

Yine yalan söyledim. Yani yazdım.

İşte bir karalama heceleme, düş öteleme, belki de diş bileme daha. Ben bu yazıları kime yazıyorum budalası oldu bu yazımın başlangıcı...

Olsun... Vira vira bir tek seni sevdim... Yürüyün sesler, kelimeler sakın kaybolmayın, boşluklarımda birikin. Beni hiç bırakmayın!.. Kelimeler ne olur, siz sakın bırakmayın beni, onun gibi, onlar gibi...

Bu sabah erkenden, çoktandır haketmediğimi düşündüğüm kahvaltı güzellemesi kendime, sonra yine kendime tavırlı kendime ödüllü bir cumartesi vaadiyle çıktım caddelere. Bir kaç dergi ve bir kitap alarak, bir kaç yüzdeki güzel mimiğin sokaklara çıkana sunduğu ödülünü gözlerime sürerek geri döndüm.

Otobüste, önüme düşen tarafta camından dışarı bakanlarımızı, aslında kulaklığındaki seslerin götürdüğü yere giden uzak yolculuklara seyahat edenleri saydım. Bu da mı, bir yabancılaşmadır nedir ne değildir çözümlemiş değilim. Belki yanıma oturan bayan konuşmak isterdi benle, bilmiyorum ama gittikçe çoğalıyoruz benim gibi paso müzik dinleyenler. Müzik çalabilir cep telefonları, mp3 player, i pod icat edenler sağolsun... Radyo dinliyorum ben de. Yolculuklarımın olmazsa olmazı...

Elimde koca bir dolmakalem, güzel bembeyaz bir defter ve şöyle otobüsün ortasında bana ayrılmış bir masa hayal ettim, düş yolculuğu olmayan bu yolculuğum esnasında. Acaba bu hayali ben den başka kuran olmuş mudur? Olmamıştır... İşte buraya uğrayanlarla bunu da paylaşmak istedim? Belki de yanımda ki yabancı bayan okur sayfayı. Hani okuyorsanız (amma da saçmaladım, nerden okusun?) kırmızı kapaklı da bir kitapta vardı elimde.

Hayalime bi gülümsemedir geldi ardından ama yanımdaki ile paylaşmadım bunu. Büyüklerimiz bize biz küçükken "Yabancılarla konuşma" demiş ya, hani bende söz dinleyen bir yetişkinim ya. Neyse hem masada yazacaklarıma herkes üşüşürdü, olmazdı böyle bir ve kalemsiz parmaklarım penceredeki buğuyu bulmuştu bile... Hem sonra  "Şunu hayal ettim biliyo musunuz?" desem, başlasam kem küm; yanımdaki ve bilcümle namus koruyucu, kollayıcı otobüs yolcusunu sapıklık, sarkıntılık, taciz ediyo vb. gibi şüpheli bakışlarını üstümde bulabilirim. Halbuki...

Radyoda "Sensiz geçen bir aşk..."  çalıyordu.

Sensizken otobüste yanıma başkaları oturuyordu biliyor musun?

Susuyordum...

            -yürüyenadamyazıları-

2007-10-13 18:52:40 - slm